"Pożółkłe kartki", Maria Weronika Józefacka

 Przyznaję, że mam słabość do takich historii — pełnych emocji, trudnych relacji i życiowych zakrętów. Aż wstyd powiedzieć, jak bardzo potrafią mnie wciągnąć od pierwszych stron.

„Pożółkłe kartki” to już trzeci tom serii Cień prawdy autorstwa Marii Weroniki Józefackiej Wydawnictwa Replika  #wspolpracabarterowa Na trzeci tom musiałam co prawda trochę poczekać, ale było warto.

W dwóch pierwszych częściach skupialiśmy się głównie na męskich bohaterach. Najpierw był Daniel — mąż Agaty, później Przemek, z którym Agata ma córkę Julkę. Co ciekawe, Daniel nie wiedział, że Julka nie jest jego dzieckiem, a wszystko wskazuje na to, że jej biologicznym ojcem jest właśnie Przemek. Muszę przyznać, że drugi tom podobał mi się bardziej niż pierwszy — głównie dlatego, że postawa Daniela była dla mnie bardzo irytująca. Jego zachowanie, zdrady i intrygi skutecznie działały mi na nerwy.

W trzecim tomie uwaga skupia się przede wszystkim na Agacie. Fabuła rozwija się spokojnie, bez nagłych zwrotów akcji, ale mimo to bardzo mnie wciągnęła. Agata ma za sobą trudne doświadczenia: zdrady męża, rozwód oraz śmierć ukochanej mamy. Po jej odejściu ojciec wyprowadza się do Hiszpanii, do swojej siostry, i prosi Agatę, aby zajęła się domem rodzinnym w Orłowie — uporządkowała go i przygotowała do sprzedaży.

Agata zgadza się, choć ciągłe kursowanie na trasie Warszawa–Gdynia–Orłowo jest dla niej męczące. Podczas porządków znajduje swój stary pamiętnik, co przywołuje wiele wspomnień. Wynajmuje też agenta nieruchomości, który ma pomóc jej w sprzedaży domu — okazuje się nim Oskar, jej znajomy z czasów liceum. Łączyła ich kiedyś pasja do tańca, byli parą taneczną.

Między Agatą a Oskarem szybko odżywają dawne emocje i rodzi się namiętność. Agata jednak nie jest pewna swoich uczuć — wciąż ma w głowie przeszłość z Danielem i Przemkiem, a także obawy związane z chorobą córki i jej przeszczepem. Bardzo martwi się o Julkę, co dodatkowo komplikuje jej sytuację emocjonalną.

Wątek zawodowy również odgrywa ważną rolę. Agata, która pracuje jako pielęgniarka, zostaje poproszona — a wręcz postawiona pod presją — przez swoją dawną mentorkę Krystynę o wsparcie. Kobieta została oskarżona o mobbing przez jedną z podwładnych, Iwonę. Krystyna przypomina Agacie, że to dzięki niej dostała pracę, i oczekuje lojalności.

Początkowo Agata nie wierzy oskarżeniom, jednak po rozmowie z Iwoną zaczyna mieć wątpliwości. Wracają do niej wspomnienia z czasów praktyk i postanawia sama dojść do prawdy. Czy jej się to uda? I czy nie odbije się to negatywnie na jej karierze?

Autorka zadaje czytelnikowi wiele pytań: czy Agata odnajdzie miłość? Czy upora się z przeszłością? I czy odkryje prawdę — zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym?

Okładka książki ma sielski, spokojny charakter — przedstawia wiosenny domek otoczony budzącą się do życia przyrodą i krokusami. Jednak sama historia zdecydowanie taka nie jest. To emocjonalny rollercoaster.

Dialogi są naturalne i nieprzegadane. Choć relacja Agaty i Oskara rozwija się dość szybko — co nie zawsze mi się podoba w książkach — tutaj zostało to przedstawione w sposób wyważony, niewulgarny i wiarygodny.

Książkę przeczytałam bardzo szybko i z dużą przyjemnością. Mam nadzieję, że powstanie kolejny tom, bo wszystko wskazuje na to, że historia może mieć ciąg dalszy. Bardzo na to liczę i serdecznie polecam tę serię.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Replika