"Niebo może poczekać", Rafał Wicijowski

 Ostatnio coraz częściej sięgam po audiobooki. Mam wprawdzie sporo książek czekających na przeczytanie, zarówno tych do recenzji, jak i własnych, z domowego regału, ale przy małych dzieciach nie zawsze łatwo znaleźć chwilę, by spokojnie usiąść z książką. 😉 Audiobooki stały się więc dla mnie świetną alternatywą.


Szukając ostatnio czegoś ciekawego do posłuchania, bardzo często natrafiałam na nazwisko Rafała Wicijowskiego i jego książkę „Niebo może poczekać” Wydawnictwa Filia. Na Bookstagramie przewijało się mnóstwo pozytywnych opinii, a czytelnicy zgodnie podkreślali, jak bardzo wzruszająca jest ta historia. Znalazłam ją na BookBeat [#toniejestreklama] i postanowiłam sprawdzić, czy rzeczywiście wywołuje aż tyle emocji. I wiecie co? Rozbiła mnie na tysiąc kawałków...

Poznajemy Natalię, stewardesę i mamę 7-letniej Zuzi. Kobieta dzieli swoje życie między pracę, częste podróże i tęsknotę za córką. Wszystko zmienia się w chwili, gdy podczas jednego z lotów otrzymuje przerażającą wiadomość. Zuzia zasłabła, a wyniki badań przynoszą najgorszą z możliwych diagnoz. Ostra białaczka. Rozpoczyna się dramatyczna walka o życie dziewczynki, a matka zrobi wszystko, by uratować swoje dziecko.
Na oddziale onkologii dziecięcej poznajemy również doktora Michała oraz niezwykłego 9-letniego Antka. Chłopiec, który sam jest bardzo ciężko chory, zaprzyjaźnia się z Zuzią i staje się jej małym aniołem stróżem. Ma 23 czapki, ogromne poczucie humoru i listę marzeń, które chciałby spełnić, zanim odejdzie. To właśnie takie postacie sprawiają, że ta historia zostaje w człowieku na długo...

Nie chcę zdradzać Wam więcej, bo tę książkę po prostu trzeba przeżyć samemu. Mogę jedynie powiedzieć, że podczas słuchania wylałam morze łez. Zapisałam mnóstwo fragmentów, które dają do myślenia, motywują i przypominają o tym, co w życiu naprawdę ważne.
Jestem mamą trzech chłopców i chyba właśnie dlatego ta historia dotknęła mnie tak mocno. Słuchając jej, wielokrotnie łapałam się na refleksji, jak często narzekamy na codzienne drobiazgi. Na zmęczenie, niezałatwione sprawy, gorszy dzień czy dziecięce psoty. A przecież są rodzice, którzy oddaliby wszystko, by móc jeszcze raz przeżyć takie zwyczajne chwile ze swoimi dziećmi. Jak pięknie wybrzmiewa myśl, że czasami to, co dziś wydaje nam się problemem, dla kogoś innego mogłoby być największym szczęściem...

„Niebo może poczekać” to dla mnie coś więcej niż wzruszająca opowieść. 💔 To książka, która zatrzymuje, porusza najczulsze struny i przypomina, jak kruche i cenne jest życie. Zostanie w moim sercu na bardzo długo, być może nawet na całe życie.
Jeśli miałabym wskazać książkę, która najbardziej poruszyła mnie w tym roku, a może nawet jedną z najbardziej wzruszających, jakie kiedykolwiek poznałam, bez wahania wskazałabym właśnie ten tytuł. Zachwycił mnie styl autora i sposób, w jaki potrafi opowiadać o tak trudnych emocjach. Mam już na swojej audiobookowej liście kilka jego kolejnych książek, po które z pewnością sięgnę. Ale tę jedną chcę mieć również w wersji papierowej. Chcę, żeby stała na moim regale i przypominała mi, że warto doceniać to, co mamy.
Polecam z całego serca.❤️❤️❤️  Przygotujcie chusteczki, bo to jedna z tych historii, które nie tylko wyciskają łzy, ale przede wszystkim zostają z człowiekiem na długo po ostatnim zdaniu.


[To nie jest reklama, ani współpraca.  Abonament w BookBeat opłacam sama 🙂]

Komentarze